Raid Des Hautes Fagnes 2016

 

Raid Des Hautes Fagnes 2016 door Mo Mulder. 

 

2 jaar later. Mijn tweede keer. Ab al wat vaker. Een nieuwe camper. En de maandag dit keer wel vrij genomen. 

Ab haalt me zaterdagmiddag op. We hebben het beide nog druk gehad, maar zijn klaar om te vertrekken.

En we hebben er weer zin in!

 

Ondanks het slechte weer in de voorafgaande 2 weken, waren de voorspellingen voor het weekend van de wedstrijd goed!

Nederland al een heel eind door gecrosst, komen we erachter dat Ab z'n helm en z'n reservehelm is vergeten! Het scenario terugrijden levert 3 uur vertraging en gedoe met inchecken op de camping. Het scenario een fietsenwinkel op te zoeken nog voor sluitingstijd en een nieuwe helm kopen, terwijl er een paar goede thuis liggen, stuit ook een beetje tegen de borst. Kennen we nog iemand die nog heen gaat, die een reservehelm heeft en/of die kan meenemen ergens vandaan?

Ja, die is er! Gelukkig heeft Ab z'n vriendenkring wijd verspreid en kunnen we met een kleine omweg een helm lenen in het zuiden des lands. Om vervolgens na een lekker bakje koffie en ook nog een pompje te lenen (voor mezelf), netjes op tijd op het wedstrijdterrein en de camping aan te komen. (Nu kwam de nieuwe TDI ook een stuk rapper de bergen door, dan de oudere turboloze dieselcamper.)

De stuurbordjes, een goede standplaats en een heerlijke maaltijd later, wordt er kort gesleuteld.

We werden door verscheidene partijen gewaarschuwd, dat het spekglad was op het parcours, door de non-stop regen 14 dagen voorafgaand. Geen twijfel dit jaar, het werd rijden met flat pedals. Modderbanden eronder. Stuurbordjes vast. En toch maar die lang gewenste seat-dropper testen die Ab nog reserve had liggen.

Niet handig om iets nieuws te testen in een wedstrijd, maar het ging goed en beviel goed. Toen moest Ab met een enkele traan en lichtelijk bijgevulde portemonnee, er toch afscheid van nemen.

De wedstrijd. Het zou afzien worden. 2016 is het jaar dat ik faal te trainen voor elke wedstrijd. Zo ook deze. Ik neem mij voor dat dit het moment wordt! De ommekeer! Het moment waarop ik weer veel ga trainen! Met als eerste doel: finishen!!

We starten in poel B. Achter de elite. Een goede startpositie. Weinig oponthoud door incompetente rijders voor je. Het startschot klinkt! Je lichaam schreeuwt om vol gas weg te knallen. Maar dat doen we niet. We fietsen rustig weg. Zoals de meesten om ons heen. Zij weten ook wat komen gaat. Zodra de eerste bocht is geweest loopt het omhoog. Nu nog verhard. Maar de steilheid neemt langzaamaan toe. Het verharde wordt verruild voor onverhard. We zitten in een wedstrijd met 20% stijging klimmen onverhard. Dit blijkt fietsend niet meer te doen. Niemand niet. Het weer heeft zich inderdaad teveel gebotvierd op de ondergrond. Met de fiets aan de hand is een al bijna even onmogelijke opgave. Maar het lukt net. We gaan door!

Al snel ben ik Ab kwijt. Maar ik heb geen keus, mijn lichtste verzet in m'n 1x9 is 32x34. Als ik wil blijven fietsen, moet ik wel hard omhoog. Bij de eerste verzorgingspost besef ik dat dit zonder training te zwaar is om te blijven knallen. De tactiek wordt omgegooid. Ik pak m'n rust. Prop mezelf goed vol met het uitgebreide aanbod aan voedsel. Vul de bidon. De eerste camera heeft kuren en verdwijnt in de tas. Het hoe en waarom komt na de race. Ik dreig af te koelen. Ik ga weer verder.

De vraag of Ab me voorbij is gegaan spookt door mijn hoofd. Ik heb er lang genoeg voor stil gestaan. Het maakt ook niet uit. Finishen is het doel. De steilere klimmen besluit ik energie te sparen. Ik doe ze lopend. Ipv 5km/u omhoog ga ik maar 3. Dit maak ik meer dan goed in de afdalingen. Vermoeide, angstige, 10km/u gaande, met 2 handen knijpende remmers kom ik fris en gefocust met 50km/u voorbij. 

De tweede verzorgingspost! Accu van de tweede camera leeg. Ook die verdwijnt in de tas. Maag en bidon bijvullen. Er wordt wat schoongemaakt en smeermiddel aangebracht. En weer verder. We zijn op de helft. Ik heb 2 gelletjes mee. De derde verzorgingspost en de allerlaatste klim ga ik ze gebruiken. Nog even volhouden dus.

Zo jammer dat de camera leeg is. De omgeving is fantastisch! Nog mooier dan de eerste helft. Ik neem alles om me heen in me op en geniet met volle teugen. Ik rij langs een beteuterde Belg met gebroken ketting. Roep vragend of ie het benodigde materiaal heeft en hij antwoordt met nee... Remmen in en terug. Ik wel namelijk. Hij zegt me dat ik wel door mag rijden vanwege de wedstrijd. Maar ik vertel hem dat een goede tijd er toch al niet meer in zit. Samen fixen we in no-time zijn ketting. Het laatste deel naar de derde post valt me erg zwaar. Maar ik kom aan op de mooiste verzorgingspost aller tijden. Het kasteel siert het uitzicht. De telefoon komt tevoorschijn voor wat foto's. De fiets blijft voor wat ie is. Nu ook de reservebidon gevuld. Wat voedsel en een gelletje. Het laatste kwart is aangebroken!

Ze hebben de trappartijen eruit gehaald! Ik mis ze. Maar er is een mooie afdaling met haarspeldbochten voor weer gekomen. Heerlijk het achterwiel telkens 180 graden de andere kant opgooien. Het lijkt net snowboarden.

Ik kom aan in het dorp. Met de finish! Maar die moet nog wachten. Ik word de laatste klim in gestuurd. Wetende dat ie er weer in zat, stop ik bij de voet. Wissel mijn lege bidon voor de volle reserve uit mijn tas. Neem het tweede gelletje. Knallen maar! 9%... ik ga het niet redden. Gelletje of niet, ik verzuur! Dan maar weer lopen. Er komt nog een laatste fantastische afdaling. Meer motivatie om wat energie te sparen. Vol gas ga ik de afdaling in. Ik zie iemand twijfelen en stoppen bij een wat steiler stuk. Ik roep dat ik er langs wil. Hij reageert te laat, maar ik zie een ander stuk waar ik langs kan. Nagenoeg loodrecht naar beneden gooi ik mezelf erin en vlieg door de enorme half pipe aan de andere kant weer op het parcours. De finish is in de grote tent. Na de schans nog een bocht door naar de streep. Dus spectaculair is ie helaas niet.

Uitgeteld kijk ik verslagen naar de tijd op het bord. Gelukkig de bruto tijd. Maar trots kan ik alleen zijn op het uitrijden. "Mo, lach eens voor de foto." Zoiets hoorde ik door een bekende stem mijn kant op galmen. Ik draai me om. Met open mond kijk ik verslagen naar een gedouchte, omgeklede Ab met camera. "Ik wist het!" riep ik. Om vervolgens mijn kuit even tegen de remschijf te verbranden. Blijkbaar nog steeds gloeiend heet. Het hoge woord bleef niet lang uit. Ab liep tegen een bijna blessure aan en wilde de boel niet forceren. De handdoek in de ring gooien is een moeilijke, dappere beslissing. 

Na nog even voor gek te werden verklaard door de mensen die me die half pipe in zagen gaan, kwam de dankbare Belg met een lekker pintje aanzetten. Even genieten! Ab ging mijn fiets afspuiten en ik ging richting de douches. Een hele lange rij voor een koude douche! Spullen inladen en op naar de camping. Heerlijk gedoucht, gegeten en geslapen!

Uitgerust op maandag aan de terugreis begonnen. Helm en pompje nog afgeleverd en 's middags alweer home-sweet-home vol mooie verhalen!

Ab, bedankt dat ik dit avontuur weer met je mocht beleven.

Volgend jaar ga ik voor een goede tijd!!

 

Mo Mulder

 

 

 

 

 

 

Zircon - This is a contributing Drupal Theme
Design by WeebPal.